Anjo Tuinsma’s carrière bij Humanagement was kort maar krachtig. En dat gaat niet alleen over de klappen op de werkvloer die een verpletterende indruk achterlieten.
In welke periode was je werkzaam voor Humanagement?
“Dat was in de beginperiode van Humanagement, van 2000 tot 2002, toen het team nog een kwartet was. Ik was de eerste serieuze uitbreiding.
Pas later hoorde ik dat de oude garde dat best spannend vond. Daar heb ik nooit iets van gemerkt en het pakte superleuk uit. Ik heb er een mooie tijd gehad! Mijn man wilde graag een boerderijtje met een lap land eromheen. Ik ben in een landelijke omgeving opgegroeid, dus toen we de kans kregen om naar Groningen te verhuizen, betekende dat het einde van mijn Humanagement-carrière. Van alle werkgevers heb ik het kortst bij Humanagement gezeten, maar ik word nog steeds voor alle feestjes en partijen uitgenodigd. En ook na twintig jaar kan ik zo Gerard of Maybrit nog even bellen als ik wil bijkletsen.”
Waar zit je nu?
“Bij het Rijksvastgoedbedrijf, de vroegere Rijksgebouwendienst. De organisatie zorgt voor het vastgoed van de Staat der Nederlanden. Dat is een omvangrijke portefeuille: van kantoren waar ambtenaren werken tot gevangenissen waar gedetineerden verblijven, en alles daartussen. Denk aan musea, rechtbanken en de Koninklijke paleizen. Voor defensie doen we beheer en onderhoud van kazernes en vliegvelden. In totaal gaat het om zeven miljoen vierkante meter bruto vloeroppervlak en nog eens zeven miljoen aan defensieterrein. Ik had lange tijd een afdeling van een kleine honderd man onder me, maar in mijn huidige functie als senior-adviseur geef ik geen leiding meer. Stiekem is dat een verademing in de huidige fase van ons leven. Het is een landelijke functie die zich meer concentreert op de personele kant. Dat past heel goed bij me.”
Welke opdracht bij Humanagement vergeet je nooit meer?
“Het politiekorps Midden-West-Brabant, voor Humanagement een nieuwe opdrachtgever. Tegenwoordig zijn we met zijn allen flexibeler qua werktijden, maar dat was toen nog niet het geval. Een politiemedewerker kwam altijd nét iets te laat, waarop een collega steevast een steek onder water gaf, bijvoorbeeld een “Goedemiddag!” Op een gegeven moment was de man die gepest werd er zó klaar mee, dat hij zijn collega letterlijk een dreun verkocht. Ik moest met die twee kemphanen in gesprek. In een nutshell is dit een voorbeeld van hoe ingewikkeld mensenwerk kan zijn. Hij had natuurlijk nooit een mep mogen uitdelen, maar ik begreep wel hoe het gevoel van onmacht was gevoed en dat de pester daar ook een aandeel in had. Die laatste zag dat alleen totaal niet zo, hoe ik ook mijn best deed hem een spiegel voor te houden. Voor de young professional die ik toen was, was het een les hoeveel je eigenlijk in je mars moet hebben om zo’n gesprek goed te kunnen voeren.”
Wat was de grootste uitdaging in je carrière?
“Toen ik net was afgestudeerd, in mijn eerste of tweede baan, dacht ik bij een gestelde vraag altijd: dat moet ik weten. En dan ging ik heel hard nadenken. Een concreet voorbeeld is dat mijn baas iets vaags had gezegd, waarvan ik in de veronderstelling was dat hij een plan wilde. Ik dus schrijven, schrijven, schrijven. Daar lag ik echt wakker van, ook omdat ik het perfect wilde doen. Maar de essentie is natuurlijk dat je het met mensen moet doen. Dan ga je op zoek naar een groepje: wie weet er meer van, wat is de eerste stap? Het is soms heel krachtig om te kunnen erkennen dat je het zelf ook even niet weet. Zo bezien was de grootste uitdaging de stap van denken naar doen. Naar sámen doen”.
Heb je nog een anekdote?
“Er komt niet zozeer één anekdote boven, maar wel de zaken die me bij Humanagement veel plezier bezorgden. Dat zat ‘m in kleine zaken: op vrijdag met zijn allen boterhammetjes smeren, wat ook een moment was om even lekker leeg te lopen. Er werd hard gewerkt, maar er was ook veel ruimte voor saamhorigheid en gezelligheid.”
Welke levensles wil je meegeven aan anderen?
“Ik wil graag een pleidooi voor compassie houden. Mensen kunnen pas echt gedijen op hun werk als hun privésituatie op orde is. Geef iemand met een zieke moeder bijvoorbeeld wat meer ruimte. Daarmee voorkom je ook dat die persoon later misschien omvalt. Een auto-ongeluk van onze zoon, jaren terug, gaf mij dat perspectief. Daarvoor hadden we een zorgeloos bestaan. Toen mij drie maanden verlof werd gegund door mijn werkgever, om fulltime moeder te zijn, was ik daar enorm dankbaar voor. Soms helpt het al om gewoon te vragen: “Je moeder was toch aan het dementeren, hoe gaat het daar nu mee?” of “Je kind had toch een gebroken arm?” kan al het verschil maken. Mensen willen gezien worden.”
Wat heeft Humanagement je gebracht?
“Het thuisgevoel. En de aandacht voor details: zorgvuldig omgaan met het draaiboek, met presentjes en met de afronding van een opdracht. Het jubileumfeest ter ere van het 30-jarig bestaan was waanzinnig goed georganiseerd. Tot aan het dopje van de champagne was nagedacht over de kwaliteit. Dat laatste komt in alles terug. Humanagement heeft ook altijd de goede mensen, de beste afstudeerders, daar hebben ze een neusje voor.”