Afgelopen weekend was het 21-Diner van mijn jongste dochter. Het voelde toch een beetje als de afronding van onze opvoedkundige taak. We hebben onze meiden volgens mij heel veel mee gegeven en ik heb het volste vertrouwen dat zij, als jonge vrouwen, heel wijs en zelfstandig zijn. En toch … heb ik ook zorgen. Zaterdag heb ik dan ook mijn uiterste best gedaan om nog een aantal levenslessen mee te geven.
Het aantal jonge professionals met burn-outklachten is kennelijk nog nooit zo groot geweest. Onder andere TNO heeft hier onderzoek naar gedaan (‘Burn-outklachten onder jongeren, een groeiend probleem?’) en de uitkomsten liegen er niet om. Eén op de vier jong professionals (met name hoogopgeleide vrouwen) leiden aan burn-outklachten. De drie belangrijkste oorzaken blijken te zijn: prestatiedruk, sociale druk en onzekerheden in het leven.
De levensles die ik zaterdag heb meegegeven is: SLOW! Ontmoeten en onthaasten. En toen had ik het TNO-rapport nog niet gelezen. Deze levensles komt dan ook niet uit de lucht vallen. Ook ik zelf moet – zelfs in de rustigere vakantieperiode – ontzettend mijn best doen om terug- en af te schakelen. De wereld dendert door en ik – ondertussen 54 jaar oud … – merk dat ik het tempo met moeite bij kan houden. De aard van het beestje, sociale media, FoMo, het helpt allemaal niet mee om minder te moeten en minder jachtig te leven. Alle clichés lijken te kloppen en dus ook “De boog kan niet altijd gespannen zijn!”. Dit is voor mij een grote uitdaging. En dat heb ik mijn dochter en al haar vriendinnen mee willen geven. Zorg dat je af en toe vertraagt, dat je van je schermpje loskomt en dat je in het beste geval zo’n ongemakkelijk, fijn moment van verveling hebt. Daar vind je ontspanning en creativiteit.
Ook in mijn rol als werkgever heb ik natuurlijk met dit vraagstuk te maken en vraag ik me dagdagelijks af wat ik kan doen om een goed werkgever te zijn. Als interim- en projectmanagers komen mijn medewerkers in pittige, uitdagende situaties en is soms de werkdruk hoog. Ik probeer daarom zo veel mogelijk te investeren in ruimte voor sociale cohesie en ‘rust-momenten’ op kantoor. Ruimte om met elkaar in gesprek te blijven over allerhande vraagstukken, ruimte voor intervisie en vooral ook ruimte voor plezier. Mijn beeld is dat na Corona, onder de noemer hybride werken, dit één van de belangrijkste uitdagingen is voor elke leider in elke organisatie. Hoe zorg je voor een fijne werksfeer waar de lat om te presteren hoog ligt, en er tegelijkertijd ruimte is om te ontmoeten (in beide betekenissen van het woord!) en waar je naast een fijne dynamiek ook kan onthaasten.
Ik hoop dat de meiden de boodschap hebben meegekregen. Maar gelukkig, bovenal was het zaterdag vooral een heerlijk feest op een mooie zomeravond! Ik wens alle jong professionals heel veel sterkte, plezier en vooral: Go Slow!